[FÌRAZ]

Kesik Et Kokusu

tenimde hiç dinmeyen bir tufanla
son duasına açtı ellerini
toprağı yalayan dilimin yaralı ezgileri
fırtınanın savurduğu kumlar
kör bulut sağanağı gözlerimde
koparıyor ufkun batmış renklerini tuvalimden
hiçbir şey esirgenmez artık
sözün büyüsüne düşmüşse efkâr
ve toplasam bütün acıları
etmez bir günümün solan goncası kadar -masum
koparmış başını dizlerimden
paslı kamasını etimde bileyen zaman
bütün sayfalarında eksiğim
mezmurlar, bablar, tekvinler
ve kadim kitapların aşk seslerinde
tanrım!
kimden sorulur bunun hesabı
yazandan ve yaratandan
başka

ey tarih!
kirletme yüzümü
çek saplı duran hançeri gecenin göğsünden
deşilsin ortasından karanlığın bağrı
kuyuların dibine sal iplerini
çekip çıkar bu sancıyı kanlı rahminden
keskin bir sözle kopar göbek bağını
adımı adının yanına koyma
yanlış yazılmış bir söz gibi
sil beni defterinden usulca

bana baykuşun gözlerini ver
göreyim beynimin gecesinde dolanan avı
sözlerini ver
sulara yazayım içimdeki korkuyu
karanlık orman uğultusu kulaklarımda hırçın
hançeresi kopuk hayvan sesleri
biri kendini vuracak bu gece
biri elleriyle deşecek rahmini
ay
kal öylece dağların ardında
beni doğurma
yüzünü ışıtma ölümün
adı bilinmesin
ormanın derinliğinde yitip giden deli gölgenin

ey zaman!
kesme sözümü
çıkar etimde dolaştırdığın kanlı kılıcı
kopar beni dünyadan
ömrümün boşluğunda sallanan sarkacı durdur
yoruldum kulaklarımı süngüleyen tik taklarını saymaktan

tenimin suya değişinde ürperen yangın
üşütür etimde şehvanî geceyi
yaralı bir atın sırtından düştüm
geçerken dört nala sevdanın kıyısından

erteledim aşkları ömrümden
damarımda neşter yemiş bir sonbahar
gözlerimde bir ceylanın küskün bakışları
devrilir üstüme dağlar dönüp baktıkça
üzerime çevrili mavzer gibi durur karşımda
bütün sokaklar
geçtiğim her kentin yarasını taşırım bedenimde
aşk beni bıraktığım izlerde arar

ey aşk!
harlama közümü
soğumuş küller altında bırak anıları
var git söyle tanrına iyice sıksın yumruğunu
eksik etmesin kamçısını sırtımdan
kırbaçlandıkça şaha kalkan
kudurmuş bir denizim ben
kıyılarına ölü şairlerin
ve isyan artığı korsanların vurduğu...

[maviliqecce]

ey aşk!
harlama közümü
soğumuş küller altında bırak anıları
var git söyle tanrına iyice sıksın yumruğunu
eksik etmesin kamçısını sırtımdan
kırbaçlandıkça şaha kalkan
kudurmuş bir denizim ben
kıyılarına ölü şairlerin
ve isyan artığı korsanların vurduğu...

Son kısmı qüzELmiş ve Ey Aşk demesi Bir Aşk'a SesLeniş misALi....

Tşklerr arkadaŞım paylaşım için...