[eylem_64]

Çocuk gibiyim bugünlerde... Her şeyden alınıyorum. Biri, azıcık içime dokunan bir söz söylese, ağlayacak gibi oluyorum. Sanki sonu olmayan kapkaranlık bir yoldayım da Çıkış arıyorum. GülüşLerim bir türlüyansımıyor dudaklarıma. Hep yarım, hep eksik günler yaşıyorum.....

Yüreğim ağır geliyor bana. Hayata karşı bir yenilmişlik bir boş vermişlik içindeyim. Oysa kent uzun zaman sonra güneşe açtı kucağını. Bense nereye gitsem gri bulutları Sürüklüyorum peşimden. Güneş bir benim içime doğmuyor nedense...
Gece yarılarında sıçrayarak uyanıyorum nicedir. Nicedir huzurla uyumanın ne demek Olduğunu unuttum. Yeni güne dayanılmaz kalp ağılarıyla başlıyorum. Tatsız tuzsuz Bir hayat işte...

Bu salak, bu saçma, bu delice mutsuzluktan kurtulmak istiyorum ama mümkün olmuyor. Nereye baksam seni görürken nasıl yapacağım bunu?

Seni yokken yaşamak daha kolaydı. Kalbimin önüne bir duvar örmüştüm. aslında ben değil de sen örmüşsün o duvarı bilmeden... Acı, özlem, hüzün gibi duygular Giremiyordu yüreğime. Kendimce rahattım. Bir yol tutturmuş gidiyordum öylesine ve Beklentisiz!
Olmazdı diyordum, imkansız bir aşktı diyorum, avutuyordum kendimi.

Özledim seni yar...

Özleminle baş edemiyorum artık. Gel desem gelir misin? Kollarını açarak koşar mısın bana? Bu sevdayı benimle ötelere taşır mısın? Beni sensizlikten kurtarı mısın?...