| |  Atatürk’ten insanlığa yol gösteren sözler
Büyük ve tarihi olayları büyük milletler yaşayabilir.
Bir vücudun parmağının ucundaki acıdan diğer bütün müessir olur.
Tarih ve olayların yönlendirmesiyle, fiili olarak içinde bulunduğumuz kanlı ve kara tehlikeleri göremeyecek ve bundan üzüntü duymayacak hiçbir vatanseverin düşünülemeyeceğine işaret ettim.
Ne kadar zengin ve refah sahibi olursa olsun, bağımsızlıktan mahrum bir millet, gelişmeler önünde uşak olmaktan öteye bir davranışı hak edemez.
Bir millet esir yaşamaktansa yok olsun daha iyi! Bundan dolayı, ya İstiklâl ya ölüm!
Rica ile, acınma dilemekle bir ulus ve devletin onuru, bağımsızlığı kurtarılamaz.
Eğer şunun bunun teveccühünden kuvvet almağa tenezzül ederseniz, halinizi bilmem, fakat geleceğiniz çürük olur.
Bir milletin hakimiyetini idrak edebilmesi ve onu emniyetle koruyabilmesi bir takım hususi vasıflara ve terbiyeye malik olmakla mümkündür. Bir milletin ki, siyasi terbiyesinde, içtimai terbiyesinde, vatanseverlğinde noksan vardır, öyle bir millet, hakimiyetini lüzumu derecede elinde tutamaz.
Efendiler, tarih, “geleneksel boyun eğmekten üzüntü duymayan millet, biz yürüyelim, arkamızdan gelsin!” fikir ve yorumlarında bulunanların içine düştükleri sonlarla doludur. İdare adamlarının, böyle yanlış ve uygunsuz düşüncelere asla kapılmamaları gerekir.
Önemli olan, ülkeyi temelinden yıkan, milleti esir ettiren iç cephenin susturulmasıdır. Bu gerçeği bizden daha iyi düşmanlar, bu cephemizi yıkmak için yüzyıllarca çalışmışlar ve halen çalışmaktadırlar. Bugüne kadar başarılı da olmuşlar. Gerçekten de, “kaleyi içeriden almak” dışından zorlamaktan çok daha kolaydır.
Toplumsal gelişmenin de, çürümenin de temelinde, yöneticilerin tavırları yatar.
Dış politika bir toplumun iç yapısı ile sıkı biçimde ilgilidir. Çünkü iç yapıya dayanamayan dış politikalar sürekli tutsak kalırlar. Bir toplumun iç yapısı ne kadar güçlü ve sağlam olursa, dış politikası da o oranda sağlam ve dayanıklı olur.
Temel olan iç cephedir. Bu cephe bütün yurdun, bütün ulusun meydana getirdiği cephedir. Dış cephe, doğrudan doğruya ordunun düşman karşısındaki silahlı cephesidir. Bu cephe sarsılabilir, değişebilir, yenilebilir ama bu durum hiçbir zaman bir ülkeyi, bir ulusu yok edemez. Önemli olan ülkeyi temelinden yıkan, ulusu tutsak kıldıran iç cephenin çökmesidir.
Her yeni yetişen kendinden eskisini beğenmeyecek kadar yükselirse o zaman, ancak o zaman gelecek kuşaklar birbirinden basamak basamak yüksek düzeyde bir yükselme grafiği oluşturur ki, insanlığın ilerlemesinin amacı budur.
Sapılan bir yol kolaylıkla bırakılamaz. Her mesleğin gerekleri, görenekleri ve inançları vardır. Bunlara insanlar zorunlu olarak bağımlı olur.
…Kişiler düşünür olmadıkça, haklarını kavramadıkça, yığınlar istenilen yöne, iyi ya da kötü yöne herkesçe yöneltilebilirler.
İktisaden zayıf bir millet fakr-u sefaletten kurtulamaz, kuvvetli bir medeniyete, refah ve saadete kavuşamaz, içtimai ve siyasi felaketlerden yakasını kurtaramaz
Bilim ve teknik için hiçbir sınır ve koşul yoktur.
Bilim çeviri ile olmaz, inceleme ile olur.
Hayat mücadeleden ibarettir.
İleri gitmek, beklemekten iyidir.
Uygulayan ve yapan, karar verenden daha güçlüdür.
Yaşamak, çalışmak demektir.
Her zaman dünyanın yarısını ve bir zaman dünyanın hepsini aldatmak mümkündür. Ancak bütün dünyayı her zaman aldatmak olanaksızdır.
İnsan, eylem ve çabanın, yani canlılığın anlatımıdır.
Cevheri gösterebilmek için çamuru atmak lazımdır.
Yaşam demek savaşım, çarpışma demektir. Yaşamda başarı, kesinlikle savaşımda başarılı olmakla mümkündür.
Her büyük meydan muharebesinden, her büyük zaferin kazanılmasından sonra yeni bir alem doğmalıdır, doğar. Yoksa başlı başına zafer, boşa gitmiş bir gayret olur.
Düşmana merhamet, acz ve zaaftır. Bu insaniyet göstermek değil, insanlık niteliklerinin sonunu ilan etmektir.
Kudret ve kabiliyetten mahrum olanlara iltifat edilemez.
Muharebede yağan mermi yağmuru, o yağmurdan ürkmeyenleri ürkenlerden daha az ıslatır. |
12.05.2008, 10:34
Benzer Konular