[erkangungor]

sevgimi hep sakladım yüreğime
birgün olsun söyleyemedim yüzüne
kaybetmekten korktuğum halde
diyemedim seni çok seviyorum diye anne
üzüldüğün zaman dayanamam ağlarım
belli etmem hiç sana içimde yaşarım
aylar yıllar geçtikçe dahada korkarım
öpemedim doya doya seni bir türlü anne
tek yoldaşım arkadaşım sensin ama
anlatamadım bunca yıl derdimi sana
belki korktuğumdandır belkide saygıdan
dilim tutulur oan diyemedim sevdiğimi anne
hiçbirşeye değişememki varlığını
yıllara meydan okuyan benliğini
eşi dostu kolay bulurum ama
tutmaz yerini olmaz kimse senin gibi anne
bilemem hakkını nasıl öderim
ömrümce çalışsam ödenmez bilirim sen gidersen bilki bende biterim diyemedim
SENİ ÇOOOOOOOOOOOOOOOOOOOK SEVİYORUM DİYE ANNEM...