Belkilerim vardı benim bu küçücük yüreğimde sakladığım. Beslediğim, büyüttüğüm. Senli belkilerim.Yenik düşmeden önce imkansızlığına. Şimdi yerinde kocaman hayal kırıklıkları ve umutsuzlukları barındırıyor. Şimdi bir sen bir sevgin kaldı, bedenime sığmayan yüreğimde.belkilerim yokoluverdi birden. Seni sevmiştim. Sevdim işte arsızca. Yolun ne başını ne sonunu görerek. Çıkarsızca, delice. Sevmiştim çocuk saflığında, taptaze yüreğimle, belkilerimle.Ben ben iken. Şimdi ben öldüm geriye güçsüz, çaresiz yüreğim kaldı bana arkadaş…Hiç bu kadar sevmedim hiçte bu kadar üzülmedim. Hani insan sevdiği kadar üzülürmüş ya.. Çaresiz de olmadım. Hani çaresizseniz çare sizsiniz ya, hiç bu kadar değer vermedim, hiç bu kadar acıtılmadım, hiç bu kadar yanmadı içim, yangınımın küllerinden hiç tekrar tekrar doğmadım ben. Hergün biraz daha ölüyorum sensiz, sevginsiz.Yokluğunda kayboluyorum. Hani SENDE kaybolucaktım. Acıyorum sevgilim acıyorum. Sana değil senin için döktüğüm gözyaşlarıma…