GITMEK
Bugunlerde herkes gitmek istiyor.
Kucuk bir sahil kasabasına,
bir baska ulkeye, daglara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konussam aynı sey...
Herseyi, herkesi bırakıp gitme istegi.
Öyle ''yanina almak istedigi üc sey'' falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herseyi, herkesi goturdun demektir.
Keske kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, oteki de olmuyor.
Yani herseyi yuzustu bırakmak goze alınamıyor.
Boyle gidiyor iste.
Bir yanımız ''kalk gidelim'',
obur yanımız "otur'' diyor.
''Otur'' diyen kazanıyor.
O yan kalabalik zira.
Is, guc, sorumluluk, coluk cocuk, aile,
guvende olma duygusu...
En kotusu alıskanlık.
Alıskanlıgın verdigi rahatlık,
monotonlugun dogurdugu bıkkınlıgı yeniyor.
Kalıyoruz.
Kus olup ucmak isterken agac olup kok salıyoruz.
Evlenmeler...
Bir cocuk daha dogurmalar...
Borclara girmeler...
Isi buyutmeler...
Bir kopek bile bizi ucmaktan alıkoyabiliyor.
Misal, ben...
Kapidaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Degil bu sehirden gitmek,
iki sokak oteye tasınamıyorum.
Alıp gotursem gelmez ki.. .
Butun sokagin kopegi oldugunun farkinda.
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?
''Sırtında yumurta kufesi olmak'' diye bir deyim vardir ;
evet, sirtimizda yumurta kufesi var hepimizin.
Kendi imalatımız kufeler.
Ama egreti de yasanmaz ki bu dunyada.
Olum var zira.
Olume inat tutunmak lazım.
Inadina kok salmak lazım.
Bari ufak kacıslar yapabilsek.
Var tabii yapanlar. Ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kacabilsek...
Butce, zaman, keyif... Denk olsa.
Gun icinde mesela...
Kucucuk gitmeler yapabilsek.
Ne mumkun.
Sabah 09.00, aksam 18.00.
Sonra baska mecburiyetler.
Sıkısıp kaldık.
Sirf yeme, icme, barınmanın bedeli
bu kadar agir olmamali.
Hayatta kalabilmek icin bir omur veriyoruz.
Bir omur karsılıgı bir omur yani.
Ne sacma.
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.
Ben her bahar asık olmam ama
her bahar gitmek isterim.
Gittigim olmadi hic.
Ama olsun... Istemek de guzel.
Can Yucel
09.01.2009, 22:40
Can Yucel-GITMEK 
Benzer Konular