[MyLove]

”Kısa bir öyküdür hayat; uğruna upuzun acılar çektiğimiz, kısa bir türküdür ,
bir kez daha dinlemek için delirdiğimiz!” der ünlü bir şair.
Bu kadar güzel tanımlanır ”hayat”dediğimiz sınav.

Bazen bilmiyorum nasıl yaşamam gerektiğini…
Nasıl yaşamalıyım?
Nasıl davran malıyım?
Herkesi sevmeli miyim?
Sevebilir miyim?
Günlük mü yaşamalıyım?
Yoksa geleceğe yatırım mı yapmalıyım?

Ne zaman ve nasıl öleceğimi bilmediğim bu evrende. ”Eskiden gençsin , önünde uzun yıllar var ” derdi büyükler. Şimdi görüyorum; yaşa, başa bakmaz oldu ölümler.
Yaşı küçüldü ölümlerin.
Ne zaman genç birinin öldüğünü duysam ya da okusam; ”Aysun; boşuna üzülüyorsun, sinirleniyorsun, herşeyi kafana takıyorsun, para biriktiriyorsun, işte hayat bu kadar kısa , yaşamana bak , gidenler ne götürüyor ki ” diyorum.

Öte yandan da günlük yaşamış, çalışmamış sosyal güvencesi olmayan zavallı insanların çaresizliğini görünce ”Paranı dikkatli harcamalısın, üç beş kenara koymalısın, bunun bir de kötü günü var, bak da ders al” diyorum.
Ama herşeyi çabuk unutuyoruz, yaşam akıp gidiyor avuçlarımızdan.
Hayat sınavların en zoru ve en acımasızı.
En güzeli ”kadere ”inanmak. ”Alah bizleri yaratırken, kaderimizi de çiziyor” diye teselli etmeliyiz kendimizi.
Yoksa bu çelişkilerle geçmez hayat.
İnsanın düşünceleriyle, düşüncelerini eyleme dökmesi zor çoğu zaman.
Hepimiz güzel şeyler söylüyoruz ama iş uygulamaya gelince yolda kalıyoruz.
Oysa meziyet , düşündüğün gibi davranabilmekte.
Düşüncelerimiz gibi özgür değil hayatlarımız.
Oysa yaşamın hakkını vermeli insan, ”Madem bir kez geldik”; sonuna kadar gönlümüzce, düşüncemizce yaşamalıyız.